آغاز سفر (15 خرداد 1391) ...

عزیزم، دختر گلم، بعد از کلی انتظار روز 15 خرداد سال 1391 فرا رسید...

صبح روز 15 خرداد وقتی که از خواب بلند شدیم، یک سری از کارهام رو کردم و ناهار خونه عمو عباس شون  بودیم و روز قبل هم مامانی منیژه تو رو حمام برده بود.

بعد از ناهار به خونه اومدیم و خانوم خانومای ما خوابیدند که من به یک سری از کارهام رسیدم و تقریبا ساک ها رو کاملا جمع کردم و به حمام رفتم ...

ساعت 4 مامانی منیژه و خاله زهرا اومدن خونمون و خاله زهرا هم از ثانیه ثانیه زمان های باقی مانده استفاده کرد و با شما کلی بازی کرد. 

ساعت 8 بود که آماده شدیم که بریم ترمینال، چون ساعت 9 شب بلیط اتوبوس به طرف فرودگاه داشتیم...

وقتی به ترمینال رسیدیم همه اومده بودن برای خداحافظی و به علت شلوغی اتوبوس سریع راه افتاد و طوری که فاطمه یاس و بهار خانوم بعد از ما به ترمینال رسیدن و تلفنی با ما خداحافظی کردن.

تقریبا ساعت 12:30 شب به فرودگاه مهرآباد رسیدیم، توی راه یک ساعتی خوابیدی ولی به محض پیاده شدن از اتوبوس بیدار شدی و با هم به داخل فرودگاه رفتیم و در لحظات آخر  خانواده عمه فرزانه شون هم رسیدند و اون ها رو از نزدیک دیدیم و باهاشون خداحافظی کردیم .... ( در لحظات آخر بود که فائزه گفت: هر موقع یاد وبلاگ سارینا می افتید به یاد من هم باشید ... و واقعا همین طور هم بود.)

تقریبا بعد از سه مرحله بازرسی و کلی معطلی به مرحله آخر رسیدیم:

 ( تقریبا ساعت 4:30 صبح روز 16 خرداد و شما هم یک کمی خسته شده بودین ولی از خوابیدنت خبری نبود و از هر گیتی که رد می شدیم، شما رو روی زمین می گذاشتیم و از سر کول تمام صندلی های فرودگاه بالا می رفتی...)

بعد از چند دقیقه نشستن، در ها باز شد و سوار اتوبوس شدیم و به طرف هواپیما رفتیم .

این هم عکس از هواپیمایی که دخترم برای اولین بار سوار شد:

وقتی که وارد هواپیما شدیم خیلی با تعجب به اطراف نگاه می کردی ولی با دیدن خوشحالی الهام و عارف، تو هم به ذوق اومده بودی:

ولی چند دقیقه بعد که خانوم مهماندار اومد که کمربند شما رو به کمربند من ببنده، نمی دونم چی شد که از کمربند روی کمرت ترسیدی و کلی گریه کردی و این هم بهانه ای شد که شروع کنی به شیر خوردن و خوابیدن ( خیلی خوب شد، چرا که باید موقع بلند شدن و نشستن هواپیما در حال خوردن باشی و به ویژه بچه ها که گوششون درد نگیره و همان طور که در حال شیر خوردن بودی موقع بلند شدن هواپیما بابایی گوش هات رو چسبیده بود ...)

خدا رو شکر با یک تاخیر نیم ساعته ساعت 5 صبح بود که پرواز کردیم. و با این که تجربه اولم نبود، خیلی می ترسیدم ولی وقتی هواپیما در حال بلند شدن بود، صدای صلوات ها توی هواپیما پیچیده بود و این باعث آرامش آدم می شد ...

سعی کردم که تمام سه ساعت پرواز تا جده رو بهت شیر دادم تا بخوابی، چون می دانستم وقتی بیدار شی و کمربندت رو ببینی، دوباره گریه هات شروع بشه، خیییلی خیییلی خسته شده بودم (سه ساعت کامل بغلم خوابیده بودی و سه ساعت کامل در حال شیر خوردن بودی) و از خدا می خواستم هر چه سریع تر برسیم تا بتونم بیدارت کنم و یک کمی بابایی تو رو بغل بگیره...

 خلاصه تقریبا ساعت 8 صبح به وقت ایران و ساعت 9:30 به وقت عربستان به جده رسیدیم....

خیییلی خییلی هوای جده بد بود( خییییلی گرم و خیییلی شرجی) حتی حس می کردم که بچه ها برای نفس کشیدن هوا کم میاوردن و دائما بابایی سرت رو خیس می کرد که زیاد اذیت نشی و گرما زده نشدی...

خلاصه به کمک خدا بعد از یک ساعت انتظار و تحمل این هوای بعد و کلی پیاده روی به اتوبوس ها رسیدیم و حرکت کردیم به طرف مدینه منوره...